Louisiana SB 14: Verplichte QR-code-etikettering voor voedingsproducten

Voor voedingsmerken is de verpakking altijd al het eerste aanknopingspunt geweest voor transparantie over ingrediënten. Nu is het steeds vaker een belangrijk aandachtspunt voor de naleving van regelgeving, omdat nieuwe wetten op staatsniveau met betrekking tot de openbaarmaking van ingrediënten herdefiniëren wat er op de verpakking moet staan. 

Louisiana behoort tot de eerste staten die deze verandering officieel hebben vastgelegd via wetsvoorstel SB 14. 

Voor bepaalde voedingsproducten die in de staat worden verkocht, zal de regelgeving binnenkort verder gaan dan het fysieke etiket en ook digitaal beschikbaar komen voor consumenten, in realtime. Dit verandert de manier waarop merken omgaan met verpakkingen, het vermelden van ingrediënten en de communicatie met de consument. 

Het creëert ook een nieuwe operationele realiteit. Vanaf nu moeten de teams voor verpakking, compliance en digitalisering samenwerken om ervoor te zorgen dat de informatie die consumenten via de QR-code verkrijgen, accuraat, toegankelijk en gemakkelijk te onderhouden is. 

Deze gids legt uit wat Louisiana SB 14 vereisten, welke producten worden getroffen en hoe voedselmerken zich kunnen voorbereiden op de deadline van 2028.

De totstandkoming van Louisiana SB 14 en de daaraan verbonden vereisten.

Op 27 juni 2025 ondertekende de gouverneur van Louisiana, Jeff Landry, Senaatsvoorstel 14 tijdens een ceremonie die werd bijgewoond door minister van Volksgezondheid Robert F. Kennedy Jr., die het omschreef als een "Louisiana MAHA-wet"De wet is meer dan een update van de etiketteringsvoorschriften op staatsniveau; het weerspiegelt een bredere nationale trend naar meer transparantie over de ingrediënten in voedingsproducten."

De wet SB 14 van Louisiana verplicht tot het vermelden van ingrediënten op QR-codes op voedingsproducten die in Louisiana worden verkocht en die een van de 44 gespecificeerde stoffen bevatten. De wet treedt in werking op 1 januari 2028.

In plaats van een directe waarschuwing op de verpakking te vereisen, heeft Louisiana gekozen voor een digitaal informatiemodel: een QR-code op de verpakking die consumenten doorverwijst naar een door de fabrikant beheerde webpagina met informatie over specifieke ingrediënten en links naar informatie van de FDA.

naast TexasSB 25Louisiana SB 14 is een van de eerste wetten op staatsniveau in de VS die de openbaarmaking van voedingsingrediënten regelt, en duidt op een bredere verschuiving in de manier waarop transparantie over ingrediënten in de komende jaren gereguleerd kan worden.

*Van toepassing op nieuw ontwikkelde of aanzienlijk herziene etiketten volgens de wetgeving van Texas.

Lees ook: Transparantie in de voedings- en drankenindustrie: wat een QR-code op voedselverpakkingen u tegenwoordig kan vertellen.

De 44 behandelde ingrediënten

De lijst Het omvat een reeks ingrediënten die vaak worden gebruikt voor kleuring, conservering, textuur en zoetheid in bewerkte voedingsmiddelen, en die als volgt zijn:

Kunstmatige kleurstoffen: Rood 3, Rood 4, Rood 40; Geel 5 en 6; Blauw 1 en 2; Groen 3

Conserveermiddelen: BHA, BHT, propylparaben, kaliumbromaat, azodicarbonamide (ADA)

Kunstmatige zoetstoffen: Aspartaam, sucralose, acesulfame kalium (Ace-K)

Andere toevoegingen Onder de reikwijdte van de wet vallen diverse zaadoliën die relevant zijn voor de openbaarmakingsplicht van restaurants.

Een belangrijke kanttekening: deze lijst is niet identiek aan de lijst van Texas SB 25. Texas heeft titaandioxide, DATEM en ficine opgenomen, ingrediënten die Louisiana niet bevat. Merken die in beide staten verkopen, zullen tegelijkertijd moeten voldoen aan de eisen van twee overlappende, maar toch verschillende ingrediëntenlijsten.

De wet identificeert ook 15 "verboden ingrediënten" – een subset van de 44 stoffen die onder de wet vallen. Vanaf het schooljaar 2028-2029 zullen deze ingrediënten volledig verboden zijn in schoolmaaltijden op openbare scholen en particuliere scholen in Louisiana die door de overheid worden gefinancierd. Het gaat onder andere om de bovengenoemde kunstmatige kleurstoffen, BHA, BHT, kaliumbromaat, aspartaam, sucralose, propylparabeen en acesulfaamkalium.

Wat moet een QR-code precies doen?

Dit is waar de implementatiedetails het belangrijkst zijn.

Op de verpakkingElk product dat onder deze regelgeving valt, moet een QR-code en een bijbehorende verklaring bevatten waarin consumenten worden geïnformeerd dat er via de QR-code aanvullende informatie over de ingrediënten beschikbaar is. Bij verpakkingen met meerdere eenheden geldt deze vereiste alleen voor de buitenverpakking.

Op de gelinkte webpagina: De QR-code moet de consument doorverwijzen naar een pagina die onder controle staat van de fabrikant, in plaats van naar een website van een detailhandelaar of een externe partij, waar deze disclaimer duidelijk zichtbaar moet zijn:

“LET OP: Dit product bevat [voeg hier het ingrediënt in]. Klik HIER voor meer informatie over dit ingrediënt, inclusief FDA-goedkeuringen.”

Het woord "HIER" moet een directe hyperlink bevatten naar de website van de FDA over de veiligheid van chemische stoffen in levensmiddelen. Als een product meerdere vermelde ingrediënten bevat, moet de beschrijving elk ingrediënt afzonderlijk vermelden.

Dit is een nuance die merken vaak over het hoofd zien. De webpagina is geen statische merkverklaring. Het is een levend document met externe afhankelijkheden. Als de FDA de pagina's over chemische veiligheid herstructureert, moet uw gekoppelde URL actueel blijven. Ontwikkel daarom een ​​monitoringproces hiervoor.

Zie ook: Product-QR-codes: een uitgebreide gids

Voor wie het geldt en wie is vrijgesteld?

SB 14 is breed van toepassing op alle voedingsmiddelen bestemd voor menselijke consumptie die in Louisiana worden verkocht en een van de genoemde ingrediënten bevatten. Het wetsvoorstel omvat fabrikanten, co-packers, importeurs, private-labelmerken en distributeurs.

Belangrijke uitzonderingen zijn onder meer door de FDA gereguleerde geneesmiddelen en voedingssupplementen; alcoholische dranken; voedsel dat bereid en geëtiketteerd is in een detailhandelszaak (delicatessenafdelingen, bakkerijen in winkels); medische voeding; en producten die gereguleerd worden door de Food Safety and Inspection Service van het USDA (voornamelijk vlees en gevogelte).

Er is ook een specifieke vereiste voor restaurants, die losstaat van de verplichting tot het gebruik van QR-codes voor verpakte goederen. 

Elke horecagelegenheid die voedsel bereidt met behulp van zaadoliën, moet deze disclaimer op de menukaart of op een andere zichtbare plaats vermelden: “Sommige gerechten op de menukaart kunnen zaadoliën bevatten of met zaadoliën bereid zijn.”

De realiteit van de QR-code-infrastructuur

De meeste merken onderschatten de omvang van wat een correcte implementatie van QR-codes inhoudt. 

Het gaat niet alleen om het genereren van code en die in een pakket te plaatsen.

De bestemming moet een webpagina zijn die onder uw beheer valt, met inhoud die u kunt bewerken en controleren. De pagina moet specifiek zijn voor elk ingrediënt. Een algemene pagina met de tekst "onze producten voldoen aan de geldende regelgeving" voldoet niet aan de wettelijke eis om elke betreffende stof te benoemen. Bovendien moet de link naar de FDA altijd actueel en correct zijn, wat periodieke controle vereist.

De belangrijkste technische beslissing is of je dynamische of statische QR-codes gebruikt. 

Een statische code zorgt ervoor dat één URL permanent in de printversie wordt opgenomen. Als de URL van uw informatiepagina verandert of als de FDA haar website herstructureert, wordt een statische code een nalevingsprobleem dat u alleen kunt oplossen door de printversie opnieuw te laten drukken. 

Dynamische QR-codes stellen u in staat de bestemmings-URL bij te werken zonder de fysieke verpakking aan te raken, waardoor ze aanzienlijk beter bestand zijn tegen regelgeving in situaties waar de inhoud onvermijdelijk verandert.

Lees ook: Waarom vervangen QR-codes barcodes: de verschuiving uitgelegd

Een praktisch stappenplan voor naleving

Nu de deadline van 1 januari 2028 nadert, hebben voedingsmerken nog ongeveer 18 maanden de tijd om zich voor te bereiden. Hier is een praktische manier om de werkzaamheden te plannen:

Medio 2026 – Ingrediëntenaudit: Begin met het vergelijken van elke SKU met de SB 14-lijst op formuleringniveau, en niet alleen met bestaande etiketten. Sporeningrediënten die niet op de lijst met primaire ingrediënten staan, kunnen toch onder de wet vallen. Als u met co-packers werkt, vraag hen dan tijdig om volledige informatie over de ingrediënten.

Eind 2026 tot begin 2027 – Bouw digitale infrastructuur: Maak een door de fabrikant beheerd informatiecentrum op uw website, stel een proces in voor het monitoren van FDA-links en genereer dynamische QR-codes voor alle betreffende productvarianten. Houd bij het ontwerp rekening met mobiele apparaten, aangezien de meeste consumenten deze pagina's in de winkel zullen scannen.

Medio 2027 tot eind 2027 – Herontwerp en testen van de verpakking: Werk terug vanuit uw printplanning. Wijzigingen in de verpakking vereisen doorgaans 6 tot 12 maanden doorlooptijd, dus begin ruim voor de deadline met het herontwerpen van de etiketten. Coördineer de vereisten van Louisiana en Texas waar mogelijk in dezelfde ontwerpfase en test de scanbaarheid van QR-codes op verschillende apparaten, oppervlakken en onder diverse lichtomstandigheden in de winkel.

Doorlopend tot en met 2027 – Juridisch toezicht: SB 14 bevat een federale voorrangsclausule die van invloed kan zijn op de nalevingsverplichtingen als de FDA gelijkwaardige of strengere federale maatregelen neemt. Het is de moeite waard om dit in de gaten te houden. Merken zouden ook de ontwikkelingen in de rechtszaak rond SB 25 in Texas moeten volgen, aangezien eventuele uitspraken in hoger beroep het bredere juridische kader rondom wetgeving inzake openbaarmaking van ingrediënten op staatsniveau kunnen beïnvloeden.

Schendingen van de etiketteringsvoorschriften van SB 14 worden beschouwd als schendingen van de sanitaire code van de staat Louisiana, waardoor niet-naleving gekoppeld wordt aan bestaande handhavingsmechanismen voor voedselveiligheid en de daarmee samenhangende juridische gevolgen.

Denk verder dan de wettelijke verplichtingen

Er bestaat een neiging om etiketteringsverplichtingen puur als nalevingskosten te beschouwen. Die zienswijze miskent echter iets belangrijks aan de huidige situatie. 

De vraag van consumenten naar transparantie over ingrediënten is geen loze belofte van regelgeving, maar een realiteit in de markt. 

Met name jongere consumenten doen actief onderzoek naar de ingrediënten van hun eten, en de QR-code-infrastructuur die SB 14 vereist, is een direct communicatiekanaal met precies die consumenten.

Een duidelijk geschreven, goed ontworpen pagina met informatie over de FDA, die op geloofwaardige wijze naar FDA-informatie linkt, hoeft niet als een waarschuwing over te komen. Voor merken die er doordacht in investeren, kan het transparantie als merkwaarde versterken. En nu steeds meer staten dezelfde richting opgaan (begin 2026 waren er wetsvoorstellen in behandeling in Indiana, Tennessee, Wisconsin en Mississippi), betekent het bouwen van een schaalbare QR-code-infrastructuur dat er niet telkens opnieuw vanaf nul hoeft te worden begonnen met elke nieuwe verplichting.

Disclaimer: Dit artikel is uitsluitend bedoeld ter informatie en vormt geen juridisch advies. Raadpleeg een gekwalificeerde advocaat gespecialiseerd in voedselregelgeving voor advies over uw specifieke verplichtingen onder de Louisiana SB 14.

Veelgestelde vragen